خبرگزاری هرانا – نیروهای امنیتی، تلفن منازل خانواده دو زندانی سیاسی را به دلیل گفتگو با رسانه ها قطع کردند.

به گزارش هرانا، نیروهای امنیتی تحت عنوان حراست مخابرات، تلفن منازل مسکونی خانواده های زندانیان سیاسی، احمد کریمی و حامد روحی نژاد را به دلیل گفتگو با رسانه ها قطع کرده اند.

این اقدام بدون توضیح خاصی به خانواده های مورد اشاره صورت گرفته است و تنها پس از پیگیری از اداره مخابرات، بخش حراست این اداره قطع کردن تلفن های آنان را به دستور نهادهای امنیتی به دلیل گفتگو با رسانه ها اعلام کرده است و عنوان داشته است بدون اجازه نهادهای امنیتی وصل مجدد خطوط تلفن منازل آنان مقدور نیست.

لازم به ذکر است اقدام کم سابقه نیروهای امنیتی و همچنین بخش حراست اداره مخابرات فاقد هرگونه پشتوانه قضایی است.

• خانواده ی دکتر محمد ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان جهت نجات جان دکتر محمد ملکی استمداد خواسته اند …
  خانواده ی دکتر محمد ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان جهت نجات جان دکتر محمد ملکی استمداد خواسته اند.
در اطلاعیه ای که از سوی خانواده ی دکتر ملکی در تاریخ اول اسفند منتشر شده، آمده است: همزمان با آغاز هفتمین ماه اسارت دکتر محمد ملکی، وضعیت جسمی ایشان در زندان بسیار وخیم گزارش میشود. طبق اخبار زیادی که از زندانیان آزاد شده میرسد، علیرغم روحیه بالا، ایشان در زندان بدون کمک دیگران قادر به راه رفتن نیستند. همچنین در روزهای گذشته در تماس از زندان با خانواده، تقاضای داروهای جدید شده که امروز داروی مربوط به شیمی درمانی سرطان پروستات و داروهای دیگر به زندان تحویل داده شد. مساله دیگری که بر نگرانی خانواده افزوده و بسیار مشکوک است، جابجایی چند باره ایشان در زندان طی هفته های اخیر است. در این مدت هر بار که نزدیک به زمان ملاقات میشود، به خانواده اطلاع میدهند که زمان ملاقات تغییر یافته است. امروز حدود بیست روز است که ملاقاتهای هفتگی دکتر ملکی به بهانه های مختلف به تعویق می افتد که نشان میدهد مسئولان زندان نگران مشاهده خانواده از وضعیت سلامتی او هستند.
در این میان هیچ یک از مسئولان حاکمیت پاسخگو نیستند و ظاهرا مقامات جمهوری اسلامی اینبارقصد جان دکتر ملکی را کرده اند. مشخص نیست که بدستور کدام مقام جمهوری اسلامی، اصرار بر نگهداری ایشان در زندان وجود دارد که حتی حاضر به بستری نمودن تحت الحفظ وی جهت درمان هم نیستند.
خانواده دکتر ملکی با آگاهی از اینکه تزریق داروی شیمی درمانی سرطان پروستات نیاز به شرایط بسیار آرام و استراحت مطلق دارد، نگرانی عمیق خود را از پیامدهای اجبار به تزریق این داروها در زندان ابراز کرده اند. آن ها از همه انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان استمداد طلبیده و خواهان اقدام فوری و جمعی آنها جهت نجات جان دکتر محمد ملکی شده اند.

شب های اوین…
  

• گزارش یک مادر عزادار, شب های اوین، وقتی خانواده ها برای استقبال از ازادی فرزندان خود می آیند، شاهد صحنه های پرشور مقاومت، همبستگی و صمیمیت است …

مادران عزادار از روز عاشورا هر چند شب یکبار و از ۲۰ دی ماه که ۱۴ نفر از دوستانمان را به جرم مادر بودن و پیگیر بودن حق فرزندان خود به زندان اوین منتقل کردند تا کنون تقریبا هر شب چند ساعتی همراه با خانواده دیگر زندانیان و مردمی که برای حمایت از فرزندان شجاع این مرزوبوم می آیند جلوی زندان اوین حضور دارند .
در این بین البته برای چندمین بار تعدادی از دوستانمان در اوین بسر می برند . این بار چند شب قبل از ۲۲ بهمن به خانه هایشان ریختند و به بهانه پیشگیری از وقوع جرم دستگیر و راهی اوین کردنشان و من ماندم که وزارت اطلاعات واقعا چقدر بفکر مادران است که نکند کاری دست خودشان بدهند ! این مادران همچنان در بازداشت بسر می برند .
در طی این شبها شاهد اتفاقات قشنگ بسیاری جلوی اوین بودم که بر آن شدم برخی از آنها را با دیگران قسمت کنم . مهمترین تغییری که به وضوح قابل تشخیص است این است که اوایل خانواده ها بسیار ناامید و دلمرده به نظر می رسیدند . به یاد دارم وقتی شب ۲۲ دی ماه مادران را آزاد کردند و ما با شور و اشتیاق ، با دست و سوت به استقبالشان رفتیم اکثراً نگران بودند که نکند شادی و دست زدنمان باعث شود تا فرزندان در بندشان مورد غضب زندانبانان قرار گیرند ، اما کم کم با ادامه پیدا کردن این رویه توسط مادران و استقبال خانواده های دیگر در شب های متوالی از آزادی تک تک زندانیان این جو سنگین شکسته شد تا جایی که اکنون مردم از همه قهرمانانشان با صلوات ، دست زدن و سوت استقبال می کنند .
-       از جمله وسایل شخصی که به زندانیان می دهند حوله است که یکی از جوانان که تصادفا حوله اش سبز بود در لحظه آزاد شدن آن را بر روی دوشش انداخت و انگشتانش را به علامت V بالا برده که جمعیت بی امان تشویقش کردند .
-       شاهد آزادی جوانی دیگر بودیم که برای چهارمین بار در جریان اعتراضات بعد از انتخابات دستگیر و راهی اوین شده بود هنگام آزادی پدرش با لبخند و در عین حال با بی حوصلگی با دست به او اشاره کرد که این بار خودش بیاید پایین و پسرش به محض پایین آمدن پرسیده بود : ۲۲ بهمن چند شنبه است ؟! و پدر در جواب گفت : اینبار اول وثیقه ات را آماده میکنی و بعد می روی .
-       دختر جوانی را دیدم که به محض آزادی بر خاک بیرون از زندان و آزاد وطنش بوسه زد .
-       دختران و پسرانی که به محض بیرون آمدن از زندان دنبال خانواده دوستان خود بودند تا از حال فرزندانشان باخبرشان سازند و یا پیغامهای دوستانشان را به خانواده ها برسانند .
-       زنان و مردانی که پس از آزادی با حوصله تمام به سوالات تک تک خانواده ها جواب می دادند و تلاش می کردند به آنها روحیه دهند و بگویند فرزندانشان قوی و پر صلابت هستند ، شما قوی باشید .
-       زندانیان بسیاری که هنگام آزادی با بالا بردن دستانشان به علامت V نوید پیروزی را می دادند و با تشویق گسترده مردم روبرو می شدند .
-       شبی شاهد آزادی حجت الاسلام خلجی بودیم که هنگامی که ملبس به لباس روحانیت از در زندان بیرون آمد جمعیت یکصدا صلوات فرستادند و در این بین چندین نفر یادآوری کردند که سه صلوات پشت هم باشد تا به زندانبانان آزادی بگویند مردم احترامات ویژه را برای روحانیون واقعی ، به تشخیص خود و داوطلبانه قائل می شوند و تا زمانی که سوار خودرویش شود با صلوات ، دست و سوت از طرف مردم مشایعت شد .
-       در شب ۲٣ بهمن خانواده ای ۱۵ نفره حضور داشتند که ٨ نفرشان از شهرهای کوچک آمده بودند همراه با فرزندانی خردسال و مادربزرگی پیر تا در راهپیمایی جنبش سبز حضور یابند و برای تکمیل کار زیبایشان برای همراهی با زندانیان و خانواده هایشان جلوی زندان حضور یافتند ، در بینشان کودکانی ۴ و ۱۰ ساله حضور داشتند و مادربزرگی هفتاد و چند ساله که آمده بود در کنار نوه های خردسالش باشد تا فرزندانش فارغ از نگرانی برای نوه هایش در راهپیمایی حضور یابند چون می داند که اگر ساندیس، مرغ، گوشت و پول به از ما بهتران می رسد سهم مردم فحاشی، گاز اشک آور، باتوم، زندان و شاید سرب داغ است. ترکیب سنی این خانواده بسیار جالب بود کودکانی ۴ و ۱۰ ساله، پسردائی و دختردائی حدود ۱٨ تا ۲۰ ساله، مادر و پدری حدوداً ٣۰ ساله، خاله ها و زن دائی هایی حدوداً ۴۰ ساله، دائی حدود ۵۰ سال و مادربزرگی هفتاد و چند ساله. مادر کودک ۴ ساله می گفت پسرش با بی صبری منتظر مرد شدن خود می باشد و هر از چند گاهی جلوی آینه می رود و از مادرش می پرسد اینها سیبیله؟ من دارم مرد میشم! آن شب کنار مادرش آمد و با زبان بسیار شیرین کودکانه گفت: مامان اگه من پشت اون دیوار برم کلی مرد میشم و وقتی مادر پرسید چرا؟ جواب داد: دائی میگه، و من از خود می پرسم آیا با چنین پشتوانه ای از نسل های مختلف که اینگونه همدل و همراه هستند حق داریم حتی لحظه ای در پیروزیمان تردید نکنیم ؟
-       شب ۲٨ بهمن حدود ۵۰ نفر از فرزندان ایران در میان شور و اشتیاق فراوان خانواده ها و حامیانشان از زندان آزاد شدند. حداقل ۶ نفر از دختران و پسران جوان با مدرک جرمشان که کیس کامپیوتری در بغلشان بود آزاد شدند. اکثر آنها بصورت جمع ۴ و ۶ نفره و تقریبا پشت سر هم بیرون آمدند و در این زمان بود که صدای شادی و دست و سوت مردم بی وقفه و پشت هم شنیده میشد.
-      شب ٣۰ بهمن ساعت ۹ شب دم زندان بودیم وقتی رسیدیم دوستان گفتند ظاهرا دیگر آزادی نداریم و به خانواده ها گفتند که بروند ما گفتیم یک ساعت دیگر هم منتظر می مانیم. حوالی ساعت ۹:٣۰ بود که خانم و آقایی جوان را دیدیم که با چند شاخه گل رز زیبا و تازه به جمع نزدیک شدند. دختر جوان به جمع که رسید ابتدا یک شاخه را به پدری پیر داد و پس از آن یک شاخه دیگر را به من و همینطور شاخه های گل را بین جمعیت تقسیم کرد. در برگشتشان جلو رفتم و بار دیگر از این کار بسیار زیبایشان تشکر کردم و پرسیدم کسی از شما آزاد شدند؟ پسر جوان در جواب با اندوه و اشکی در چشم گفت: نه، از سال ۶۷ دیگر امیدی به آزادیش نداریم، آمدیم تا بگوییم که شما تنها نیستید، ما هم با شما همدردیم و هیچ تفاوتی ندارد. فهمیدم که از خانواده اعدام شدگان سال ۶۷ هستند و بسیار متاثر شدم و در جواب گفتم: کاملا درسته، ما هم برای حمایت می آییم و آنها اصلا خود ما هستند و ما می توانستیم جای آنها باشیم چون آنان همان حرفی را زدند که ما زدیم. بار دیگر از آنها تشکر کردم و گفتم کارشان بسیار زیبا و با ارزش بود.
شاخه گل را به دختر یکی از مادران عزادار که در بند است دادم تا پس از آزادی مادرش به او تقدیم کند و حکایت امشب را باز گوید.
در جمع جلوی زندان دیگر همه آشنایند و صمیمی. اینجا جایی است که خانواده ها تصمیم گرفتند تا غمهای خود را با هم قسمت کنند و به جای گریستن در تنهایی می آیند تا کنار هم بایستند و به یکدیگر بگویند که تنها نیستند و حمایت خود از فرزندان، پدران و مادران زندانی را با روحیه ای مصمم و امیدوار اعلام کنند.

منبع: فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران

• تعدادی از روسای سندیکایی آلمان در اشتوتگارت آلمان طی فراخوانی خواهان آزادی فوری منصور اسالو یکی از رهبران کارگری ایران شدند. درفراخوان مربوطه ازدولت آلمان نیز خواسته شده که با در پیش گرفتن سیاست تحریم اقتصادی و سیاسی دولت ایران را برای رعایت حقوق بشر و تامین حق تشکل یابی، آزادی منصور اسالو و کلیه زندانیان سیاسی و توقف تجاوز و شکنجه در زندان ها و توقف خطر موج اعدام، تحت فشار قرار دهد …

  اخبار روز – نادر ساده: تعدادی از روسای سندیکایی آلمان در اشتوتگارت آلمان طی فراخوانی خواهان آزادی فوری منصور اسالو شدند.
در فراخوان مربوطه از دولت آلمان نیز خواسته شده که با در پیش گرفتن سیاست تحریم اقتصادی و سیاسی برای تن دادن به خواستهای: ۱- رعایت حقوق بشر و تامین حق تشکل یابی ۲- آزادی منصور اسالو و کلیه زندانیان سیاسی ٣- توقف تجاوز و شکنجه در زندان ها و توقف خطرموج اعدام، دولت ایران تحت فشار قرار گیرد.

در این فراخوان می خوانیم:
“منصور اسانلو رئیس هیات مدیریه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در سال ۲۰۰۷ بجرم دفاع مسالمت آمیز از حق آزادی تشکل یابی کارگری به ۵ سال زندان محکوم شد که همچنان محبوس است. او همچنین بدلیل فعالیت سندیکایی بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفت، زبانش را زخمی کردند تا او را به سکوت وادارند.
همچنین همکاران دیگر اسانلو و رئیس سندیکای کارگران شکر هفت تپه که متهم به اقدام علیه امنیت ملی شده است، بدلیل فعالیت های سندیکایی در زندان هستند.”

رهبران سندیکاها در آلمان نوشته اند:
“بعد از تقلب انتخاباتی در جون ۲۰۰۹ که همچنان مخالفین در اعتراض و برای آزادی و دمکراسی در خیابان ها تظاهرات برپا می کنند، دولت ایران نیز می کوشد به وحشیانه ترین روش ها مردم را سرکوب نماید. تجاوز و شکنجه بازداشت شدگان به نمونه ای از شکنجه های سیستماتیک مردان و زنان مبدل شده و دولتمردان تلاش می کنند با تصویب قوانینی بسرعت معترضین را طی ۵ روزمحکوم به اعدام نمایند. بدین ترتیب کارگران زندانی بازداشت شده نیز در امان نخواهند بود و خطر جان آنان را تهدید می نماید.”

این فراخوان از تمامی اعضا و فعالین سندیکایی خواسته است با جمع آوری امضاء از این ابتکار برای دامن زدن مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی و همچنین کارگران زندانی در ایران حمایت نمایند و لیست اسامی و امضاها به دفتر فدراسیون سندیکاهای آلمان (DGB) در اشتوتگارت ارسال شود.

لازم به یادآوری است که گزاشات مستند سازمان های حقوق بشری درباره ی سرکوب دولتی در ایران مهم ترین منبع موضع گیری اخیر سندیکاهای کارگری آلمان می باشد.

این ابتکارسندیکایی، اقدامی دیگر در دفاع از کلیه کارگران زندانی ایران و دور جدیدی از همبستگی بین المللی با کارگران ایران محسوب می شود. منصور اسالو شناخته شده ترین کارگر زندانی ایران در سطح جهان است و بهمین دلیل نیزاین فراخوان، منصور اسالو را نماد مقاومت و مبارزه کارگران ایران در راه تشکل یابی مستقل می شناسد. اما مهمتر اینکه نباید فراموش کرد دو اقدام اخیر فعالین سندیکایی ایران تاثیر بسزایی بر افکار عمومی داشته و خواهد داشت.

گزارش ارسالی خطاب به شورای حقوق بشر سازمان ملل و همچنین اقدام مشترک ۴ تشکل کارگری در آستانه سی و یکمین سال قیام ۵۷ در اعلام منشور مطالبات حداقلی کارگران ایران نشان می دهد ۴ سال بعد از اعتراض بزرگ کارگران شرکت واحد در ٨ بهمن ۱٣٨۴ فعالین جنبش کارگری همچنان بر خواست و مطالبات کلیه کارگران ایران تاکید داشته و به فعالیت ادامه می دهند.

بی تردید نقش ایرانیان علاقه مند و مدافع جنبش کارگری ایران در خارج از کشور می تواند در جلب بیشتر همبستگی بین المللی موثر باشد، چنانچه و اگر اعلام اینگونه فعالیت ها به اعلام کمیته های اسمی بنام “کمیته های کارگری” و… تاب خوردن در محافل و روابط درونی ایرانیان ختم نشود. جای بررسی نقاط ضعف و قوت فعالین ایرانی در خارج از کشور در این مختصر نیست. قبل از هر چیز اما در شرایط کنونی درک وظایف فوری برای دامن زدن به مبارزه برای آزادی کلیه زندانیان سیاسی و همچنین کارگران زندانی اهمیت دارد. علاقه مندان برای تکمیل گزارشات کارگری ایران مثلا تهیه لیست اسامی و مشخصات کارگران زندانی و آگاهی فعالین سندیکایی آلمان و همچنین برای اعلام پشتیبانی و ارسال امضاها برای حمایت از فراخوان اخیر سندیکاهای آلمان می توانند مستقیما با دفتر سندیکای DGB در اشتوتگارت تماس بگیرند.

آدرس:
http://www.nordwuerttemberg.dgb.de

فدراسیون جهانی کارگران حمل ‌و ‌نقل:
منصور اسالو و ابراهیم مددی را آزاد کنید!

خبرگزاری هرانا گزارش داده است مسئولین فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل خواهان آزادی منصور اسالو و ابراهیم مددی رئیس و نایب رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه شده است.

بنابر این گزارش فدراسیون جهانی کارگران حمل‌و‌نقل اعلام کرد که منصور اسالو، رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، از سلول انفرادی در زندان رجایی‌شهر به بند عمومی بازگردادنده شده است.
این اقدام پس از اعتراض دیوید مک‌کرافت، دبیرکل فدراسیون جهانی کارگران حمل ‌و ‌نقل، به دولت ایران نسبت به انتقال آقای اسالو به سلول انفرادی صورت گرفته است.
در همین حال، مک اوراتا، یکی از مسئولان فدراسیون جهانی کارگران حمل ‌و ‌نقل، خواستار آزادی منصور اسالو و ابراهیم مددی، رئیس و نایب‌رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه شد.
پیش از این نیز دیوید کرافت دبیرکل کنفدراسیون جهانی کارکنان و کارگران حمل ‌و ‌نقل و گای رایدر، دبیرکل اتحادیه بین‌المللی سندیکاهای کارگری جهان، نامه مشترکی به رئیس‌جمهور ایران نوشته و درخواست کردند به وضعیت اسالو رسیدگی شود.
این دو فعال کارگری به اتهامات امنیتی به زندان محکوم شده‌اند.
گفتنی است منصور اسالو فعال کارگری و رئیس هیات مدیره سندیکای شرکت واحد و اتوبوسرانی تهران که دوران محکومیت خود را در سالن ۱۰ زندان رجایی شهر می‌گذراند، در پی یورش گارد زندان به این سالن و ضرب و شتم زندانیان، اعتراض نموده و از آن تاریخ به سلولهای انفرادی بند ۱ منتقل شده بود.
در ماه‌های اخیر یورش گارد زندان و ضرب و شتم زندانیان به امری عادی بدل شده است و در آخرین مورد این درگیری که به شورش زندانیان تبدیل شد، آخریان رئیس بند ۱ و یک تن از نیروهای گارد مورد ضرب و شتم زندانیان قرار گرفتند.
لازم به ذکر است که منصور اسالو از رهبران سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) و فعال سندیکالیست ایرانی است که بارها بدلیل مبارزات کارگری و تلاش برای احقاق حقوق کارگران شرکت واحد و اتوبوسرانی، توسط دستگاه امنیتی تحت بازجویی قرار گرفته و زندانی شده است. اسالو کماکان بر حق قانونی داشتن اتحادیه‌ای مستقل و غیردولتی، به صورت کاملا قانونی اصرار می‌ورزد.
ابتدا او را در دی‌ ۱۳۸۴ و در پی اعتراضات کارگری دستگیر و به مدت ٨ ماه بازداشت کردند. در مدت این ٨ ماه، حدود ٣ ماه آن را در انفرادی سپری کرد.
وی در مرداد ۱۳۸۵ با قید وثیقه سنگین آزاد شد ولی بعد از آزادی تا ماه‌ها بعد تحت کنترل قرار داشت تا اینکه مجدداً در ۲۸ آبان ۱۳۸۵ در خیابان و در حالی که با ابراهیم مددی نایب رئیس هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد به اداره کار می‌رفتند تا به وضعیت کارگران اخراجی رسیدگی کنند، مورد ضرب و شتم قرار گرفت و ربوده شد و بعد اعلام کردند که اسالو در زندان اوین به سر می‌برد، وی یک‌ماه بعد از این تاریخ مجدداً با قید کفالت آزاد شد.
بعد از این اتفاق‌ها اسالو دیگر چهره‌ای شناخته شده در سطح ایران و جهان و در مجامع کارگری بود و فشارهای وارده بر او و سندیکای تحت رهبری او اعتراض گسترده‌ای را در سطح ایران و جهان در بر داشت و بر همین اساس سندیکای اتوبوسرانی شرکت واحد به عضویت رسمی و دائمی اتحادیه بین الملل کارگران حمل ‌و نقل در آمده و تحت حمایت سازمان جهانی کار، قرار گرفت و در پی این عضویت از آقای اسالو به عنوان نماینده سندیکای اتوبوسرانی ایران برای شرکت در اجلاس سالیانه (اتحادیه بین الملل کارگران حمل و نقل) که در لندن و در تابستان سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷ میلادی) برگزار شد دعوت به عمل آمد.
آقای اسالو در این اجلاس شرکت و ضمن ابراز نقطه نظرهای سازنده در ارتباط با وضعیت کارگران اتوبوسرانی ایران و وضعیت معیشتی آنان، مسائلی را پیرامون حل مشکلات کارگران ایران بیان کرد.
دو هفته پس از بازگشت از اجلاس لندن، ماموران امنیتی برای بار سوم او را در خیابان و در حالی که به منزل خود باز می‌گشت مورد ضرب و شتم قرار داده و ربودند تا فصل دیگری را در زندان اوین تهران بگذراند.
منصور اسالو و ابراهیم مددی، به ترتیب به ۵ و ۲ سال زندان محکوم شده‌اند، که مددی از اتهامات وارده تبرئه شد.
در پی دستگیری اخیر اسالو، اتحادیه‌های کارگری و نهادهای بین‌المللی به دستگیری او اعتراض کردند و اسالو تبدیل به نماد مبارزات کارگری در ایران و جهان شد.
کنفدراسیون جهانی کارکنان و کارگران حمل و نقل که در سراسر جهان ۵ میلیون عضو دارد و ۶۸۱ اتحادیه کارگری از ۱۴۸ کشور جهان عضو آن هستند، روز ۶ مارس ۲۰۰۸ میلادی (۱۶ اسفند ۱۳۸۶)، روز جهانی راه‌آهن را، به عنوان روز «اقدام جهانی در همبستگی با منصور اسالو» اعلام کرد.

 اين دانشجوي منتقد علي رغم گذ…شت 40 روز از پايان بازجوييها همچنان بلاتكليف در بازداشت به سر ميبرد. لازم به ذكر است يوسف رشيدي در اعتراضات دانشجويان اميركبير به احمدي نژاد در سال 85 نقش فعالي داشت و از سوي كميته انضباطي دانشگاه مجموعاً به 5 ترم محروميت از تحصيل محكوم شده است اما به علت وضعيت مطلوب درسي مديران دانشگاه تا كنون موفق به اخراج وي نشدهاند. محمد يوسفي دانشجوي ورودي 85 كشتيسازي دانشگاه اميركبير روز 16 آذر در هنگام ورود به دانشگاه توسط حراست دانشگاه بازداشت و به نيروهاي امنيتي تحويل داده شد و دو ماه از بازداشت خود را در بند عمومي زندان اوين نگهداري شدادامه …

 

جان یوسف رشیدی یکی از فعالان دانشجویی چپگرای دانشگاه صنعتی امیر کبیر در خطر است

لطفا این اطلاعیه را در سطح وسیع پخش کنیم

ف.ج.د.ک-واحد تهران

.این حملات که نیمه های شب توسط گارد زندان و در دسته های 30 الی 50 نفره  صورت می گیرد. در چند شب گذشته حملات در بند 4  زندان گوهردشت کرج متمرکز شده است که محل تجمع زندانیان سیاسی است. در چند شب گذشته سلول زندانی سیاسی افشین بایمانی و سایر سلولهای زندانیان سیاسی آماج حملات گاردهای زندان قرار داشت.
  همچنین سالن 12 بند 4 که به سالن جوانان معروف است در شبهای گذشته چند بار مورد هجوم گارد زندان قرار گرفت.گارد زندان ،جوانان زندانی را بین ساعت 24:00 تا 01:00 به سالن هواخوری می برند و در آنجا  آنها را آماج باتونهای خود قرار می دهند که در اثر این یورشها تعدادی از جوانان زندانی این سالن دچار صدماتی شده اند.
علاوه بر حملات شبانه گارد زندان ،فشارهای دیگری علیه زندانیان سیاسی دردو هفته اخیر  به اجرا گذاشته شده است . از جمله آن انتقال آقای منصور اسالو و ارژنگ داودی به سلولهای انفرادی بند 5 و بند1 برای چند روز که مجددا به بند 4 بازگردانده شدند.
حملات به زندانیان سیاسی و سایر زندانیان به فرماندهی افرادی مانند امیریان،آقایی و سمیعی و تحت نظارت محمود مغنیان رئیس بند4 به اجرا در می آید. دستور دهندگان این حملات بازجویان وزارت اطلاعات و علی حاج کاظم ،علی محمدی رئیس و معاون زندان گوهردشت کرج می باشند.
این حملات بعد از اعتراضات گسترده مردم در  روز عاشورا آغاز شده است و به صورت مستمر علیه زندانیان سیاسی و عادی در بندهای 1،4،6 ادامه دارد. زندانیان در اعتراض به این حملات وحشیانه، 4 بار است که  بند 1 زندان گوهردشت را به تصرف خود در آورده اند.